De zon hing laag boven het water. Het soort licht dat alles zachter maakt, maar niets verbergt.

Bart leunde achterover en keek naar zijn glas met Efes, alsof daar een antwoord in zat. Hij dacht aan iets wat hij de laatste tijd te vaak hoorde.

‘Een boek schrijven… dat doe je toch gewoon even.’

Hij glimlachte kort.

Mensen hebben geen idee.

Een boek is geen plan. Geen snelle deal die je sluit en weer achter je laat. Het is een ruimte waar je in verdwijnt. Soms vrijwillig. Soms omdat je geen keuze meer hebt.

Het kost tijd. Meer tijd dan je vooraf durft toe te geven.
En concentratie. Niet de soort die je even aanzet, maar de stilte die blijft hangen als jij blijft zitten.

Hij nam een slok en keek uit over het water.

Het vreemde is, dacht hij, dat het pas begint te werken wanneer je er echt in gelooft. Wanneer het verhaal al in je hoofd rondloopt. Het is niet iets wat je maakt, maar iets wat je volgt.

Alsof het al bestond.
Alsof jij degene bent die het moet vinden.

Hij zette zijn glas neer.

Als je weinig interesse hebt in wat je schrijft, voelt elke zin als werk. Maar als die interesse er wél is, dan laat het je niet meer los. Dan komt de inspiratie vanzelf. Dan is het geen kwestie meer van willen schrijven.

Dan moet je wel.

Hij stond op, langzaam, alsof hij iets achterliet en tegelijk iets meenam. Hij liep naar de rand van het zwembad, keek nog één keer naar het water, dat nu donkerder werd, dieper.

Misschien, dacht hij, is dat het verschil.

Niet iedereen kan een boek schrijven.
Maar iedereen kan beginnen.

Alleen blijven de meesten niet zitten.

Bart haalde adem, stapte naar voren en dook.

Het water sloot zich om hem heen, koel en stil.
Even was er niets. Geen zinnen, geen verwachtingen, geen stemmen van buiten.

Alleen die ene gedachte die bleef hangen, zelfs onder water:

Je kan het altijd proberen.